กลับมาแล้ววววว!! วันนี้เรากลับมาพร้อมกับเอนทรี่ที่สองที่เกี่ยวกับ AFS เอนทรี่ที่แล้วเขียนไว้เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2556 และวันนี้ 7 มกราคม 2557 ไม่นานเลยเนอะ55555555 เอนทรี่นี้เราจะมาพูดถึงการเข้าค่ายเตรียมความพร้อมก่อนการเดินทาง ซึ่งค่ายจัดขึ้นที่โรงแรมศรีอู่ทองแกรนด์โฮเทล จังหวัดสุพรรณบุรี ระยะเวลาในการเข้าค่าย 4 วัน 3 คืน เมื่อวันที่ 16 - 19 ตุลาคม 2556 ที่ผ่านมานี่เอง (บอกแล้วว่าไม่นาน555555) ค่ายนี้จะจัดขึ้นในช่วงเดือนตุลาคมของทุกปี เรียกว่าค่ายใต้ (ค่ายของกลุ่มภาคพื้นทวีปใต้ SH) ซึ่ง AFS จะจัดการเดินทางออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มภาคพื้นทวีปใต้ SH (เดินทางช่วงประมาณปลายปีนั้นๆ - มีนาคมปีหน้า) และกลุ่มภาคพื้นทวีปเหนือ NH (เดินทางช่วงประมาณกรกฎาคม - กันยายน)
 
 
เราไปถึงกรุงเทพตั้งแต่วันที่ 11 เพราะต้องไปทำเอกสารเยอะแยะมากมายที่หลายต่อหลายครั้งเราอยากจะฉีกทิ้ง5555555 (รออ่านเรื่องความวุ่นวายของการทำเอกสารได้ในเอนทรี่หน้า) เราก็กินๆนอนๆเล่นเน็ตๆอยู่ที่ทุ่งรังสิต (พี่สาวเราได้ทุนเรียนนานาชาติอยู่ที่ม.รังสิต) รอแม่ประมาณ 4 วัน แม่ก็มาถึงกรุงเทพวันที่ 15 ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังสถานที่รวมตัวสุดฮอตของเด็ก AFS นั่นก็คือ 'อิมแพคแลนด์' ในวันที่ 16 เราออกจากรังสิตประมาณ 6 โมงเช้า แล้วบังเอิญวันนั้นฝนตก หาแท็กซี่ตามถนนยากมาก ยืนรออยู่หน้าหอซักพักก็คิดว่าไม่ได้การละ เดี๋ยวไปไม่ทันเวลาลงทะเบียน เรากับแม่เลยตัดสินใจเดินตากฝนไปหน้าม.รังสิต กว่าจะหาแท็กซี่ได้ก็เกือบ 7 โมง โชคยังดีที่ไปทันเวลาลงทะเบียน
 
 
พอไปถึงอิมแพคฟอรั่ม ความรู้สึกแรกที่เดินเข้าตึกคือ แม่งโคตรหนาวสัส55555555 คือตากฝนมาไง แล้วเราก็ขึ้นไปหาเพื่อนที่ชั้นบน ตอนนั้นเพื่อนที่มีอยู่ก็คือ นัทชา อาร์เจนตินา กับ มายด์ โคลอมเบีย เพราะสองนางนี้เป็นเด็กทุนเหมือนกันแล้วเราก็เป็นสาวอีสานด้วยกันอีกด้วย (เค้าบอกสาวอีสานน่ารักนะ อิอิ -//-) พอไปถึงก็เมาท์แตกซวดๆเลยจ้า55555555 ก่อนลงทะเบียนก็ไปดูรายชื่อกัน เราไปอุรุกวัย ตัวย่อชื่อประเทศคือ URU แต่เราหาตั้งหลายรอบก็ไม่เจอ ปรากฏว่ารายชื่อเราอยู่รวมกับเด็กอาร์เจนตินา เขียนว่า Country: ARG แต่มี Remark: URU เราก็งงว่ามันคืออะไร ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้
 
 
 
มายด์ COL|นัทชา ARG|แนน URU
 
 
 
พอถึงเวลาลงทะเบียน เราก็ไปต่อแถวที่ Bus 1 เราอยู่บัสนี้กับ นัทชา โบ เปรู และใบไหม อุรุกวัย ซึ่งสองคนหลังนี่ก็เด็กทุนเหมือนกัน พอลงทะเบียนแล้วเราก็ได้รับคู่สัญญามา 2 เล่ม คือก่อนหน้านี้ AFS โทรมาบอกว่าหาของเราไม่เจอเลยต้องทำใหม่ เราก็แบบอะไรอีกวะอีเอกสารบ้าบอเนี่ย555555 จากนั้นก็หาป้ายชื่อ แต่เราดันซวยอีกที่ป้ายชื่อหาย พี่พลอย เปรู พี่รีเทิร์นนีคนสวยเลยเขียนด้วยลายมือของพี่เค้าให้ (เด็ก AFS ที่ทำค่ายจะถูกเรียกว่า รีเทิร์นนี Returnee หมายถึง คนที่กลับมาแล้ว เหมือนกับพี่สตาฟในค่ายทั่วๆไป) แล้วเราก็เดินไปเดินมาอยู่หลายรอบจนเจอพี่ประเทศ พี่ใหม่ อุรุกวัย เป็นพี่ที่น่ารักมากกกกกก คือฮาอ่ะ โคตรชอบเลย ปรากฏว่าพี่ใหม่เป็นคนเอาป้ายชื่อเรากับใบใหม่ไป เราเลยได้ป้ายชื่อที่แท้จริงกลับมา
 
 
 
ป้ายชื่อที่หายไปและป้ายชื่อที่พี่พลอยเขียนให้
 
 
 
หลังจากนั้นเราก็ไปรับเสื้อยืดประจำรุ่น กระเป๋าเป้ กระเป๋าดินสอ และค่ารถ จากพี่หน่อยที่ทำงานด้านเงินๆทองๆของพวกเราเด็กทุน เป็นโมเมนท์ที่ฟินมากเพราะเราได้ฟรี! เย่! 55555555 แล้วก็ไปนั่งประชุมพร้อมผู้ปกครองอีกนิดหน่อย ก่อนจะออกเดินทางไปยังสุพรรณบุรีในตอนเที่ยง บรรยากาศบนรถเต็มไปด้วยความคึกคักจากพิธีกรประจำบัส นั่นก็คือ พี่ใหม่ พี่ประเทศเราเอง555555 พี่รีเทิร์นนีที่คอยดูแลเราบนบัสก็มี พี่หนึ่ง พี่นาย โบลิเวีย พี่พลอย เปรู พี่ไอซ์ พี่น็อต อาร์เจนตินา (หมดแล้วป่ะ? ลืมใครขอโทษนะคะ) พี่ทุกคนน่ารักมาก ป้อนข้าวป้อนน้ำเราตลอด ฟินไปเลยดิ555555 ประมาณ 2 ชั่วโมงเราก็มาถึงโรงแรม ห้องพักจะได้พักห้องละประมาณ 3 คน เราได้พักกับพลอยและเรเน่ อาร์เจนตินา พอเก็บกระเป๋าเข้าห้องเสร็จเราก็ไปรวมตัวกันที่ห้องประชุม กิจกรรมก็ดำเนินไปเรื่อยๆจนได้เวลากินข้าวเย็น และนี่ก็คือทอปปิคสุดฮอตของค่ายนี้ ขอเมาท์นิดนึง อาหารโรงแรมนี้สงสัยโดนรถบรรทุกผงชูรสคว่ำใส่แน่ๆ แรกๆเราก็กินไปปกตินะเพราะเป็นคนกินได้ทุกอย่างอยู่แล้ว (ตะกละ) แต่พอซักพักเพื่อนเริ่มพูดกัน เราก็เริ่มสังเกต ทำไมปากเราแห้งๆผิดปกติวะ แถมยังลอกอีก รสชาติในปากมันแปร่งๆตลอดเวลาอ่ะ คือต้องทนกินไปตั้ง 4 วัน อาหารเช้านี่แหละเป็นมื้อที่เราชอบที่สุด โกโก้ครั้นช์อร่อยจนน้ำตาจะไหลเลย ขนาดตอนกลับจากค่ายเรายังไม่อยากอาหารไปอาทิตย์นึงเลยอ่ะ
 
 
ประเด็นที่สองคือเรื่องแอร์ แอร์โรงแรมนี้หนาวโคตรรรรรร ประหนึ่งเราเป็นชาวเอสกิโมอาศัยอยู่ในอิกลูที่นอร์ธโพล จนมีฉายาเกิดขึ้นกับเพื่อนอาร์เจนตินาคนนึง ชื่อ แก๋ม โดนเพื่อนเรียกอีแก๋มปรับแอร์ค่า ไม่ปรับได้ไง แม่งจะหนาวตายอยู่ละ5555555 จบเรื่องเมาท์โรงแรมไปเถอะเราว่า มาต่อกันที่กิจกรรมในค่าย กิจกรรมทั่วๆไปก็จะมีการพูดถึงแต่ละประเทศ วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ คุณสมบัติของนักเรียนแลกเปลี่ยน บลาบลาบลา แต่ที่เราชอบที่สุดก็คือ คลาสเรียนภาษาของแต่ละประเทศ เราไปอุรุกวัย ใช้ภาษาสเปน เราก็จะถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มๆเพื่อเรียนภาษากับพี่รีเทิร์นนี กลุ่มเราได้พี่โอม อาร์เจนตินา พี่เค้าเป็นคนที่เก่งและสอนได้ดีมาก คือพี่ใหม่บอกว่าถ้าได้เรียนกับพี่โอมนี่รุ่งแน่5555555 เราก็พอมีพื้นฐานมาบ้างเพราะเรียนตามเน็ตมาก่อน พอได้เรียนก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น เราได้เรียนรู้อะไรจากพี่เค้ามากมาย ทั้งในคลาสสเปนแล้วก็ตามกิจกรรมต่างๆ เราชอบความคิดของพี่เค้ามาก ไม่รู้สิ พอเราได้รู้จักพี่เค้ามากขึ้นยิ่งรู้สึกว่าพี่เค้าแม่งเจ๋งดี (ถ้าพี่โอมอ่านอยู่ แนนอยากบอกว่า Sos el mejor para mí! อิอิ)
 
 
 
  
พี่โอม คุณครูสอนสเปน อิอิ
 กิจกรรมที่ 2 ที่เราชอบมากที่สุดก็คือ กิจกรรม Who am I? ตอนนั้นพวกเราเด็กทุนโดนพี่อั๋นเรียกลงไปคุยตามประสาคนหน้าตาดี (เอ่อ.. 555555555) พอคุยจบก็มีพี่รีเทิร์นนีมาพาพวกเราเข้าไปในห้องประชุม แต่ให้ปิดตาเข้าไปด้วย ตอนนั้นเรากลัวมาก ไม่รู้ว่าเพราะความมืดหรืออะไร ตัวเราสั่น มืองี้ชื้นไปหมด เราเกาะไหล่คนข้างหน้าไว้เหมือนรถไฟแล้วก็เดินตามกันเข้าไปในห้องประชุม เรากลัวมากว่าไหล่ของคนข้างหน้าจะหลุดออกจากมือเราไป ตอนนั้นแทบจะร้องไห้ มันกดดันมาก ซักพักพี่เค้าก็มาจับเราแล้วบอกให้นอนลงไปบนพื้นห้อง ไอ้เราก็นอน คือไม่รู้ว่าพี่เค้าจะทำอะไรไง เลยนอนรอไป ซักพักได้ยินเสียงกรน55555555555 คือแม่งหลับกันได้ไงวะ ซักพักเราเริ่มเคลิ้มนิดๆ ก็มีพี่รีเทิร์นนีมาพูดกับเราแล้วพาไปนั่งตรงมุมนึงในห้องประชุม คือเป็นพี่ผู้ชายอ่ะแล้วเสียงนุ่มมาก ฟินโคตร พี่น็อตแน่เลย555555555 พี่เค้าก็ถามว่าช่วงนี้มีปัญหาอะไรมั้ย ระบายให้พี่ฟังได้นะ เราก็พูดๆออกไป คือมันเป็นข้อดีที่เราไม่สามารถมองเห็นหน้าเค้าได้ เหมือนกับเค้าเป็นใครซักคนที่รับฟังเรา ทำให้เรากล้าที่จะพูดออกมา และไอ้สิ่งที่เราพูดนั้นมันก็ทำให้เรามาย้อนคิดดูว่า ที่จริงแล้วเราทำถูกหรือผิด ตอนที่พี่เค้าพามาส่งให้เรานอนบนพื้นต่อ เราได้นอนคิดถึงสิ่งที่เราพูดไปทั้งหมด และมันก็ทำให้น้ำตาเราไหลออกมา ซักพักเราเริ่มปวดฉี่ แต่คือโดนปิดตาอยู่ ลุกไปไม่ได้ ทรมานมากกกกกก สุดท้ายเลยข่มตาหลับ ดีนะไม่ฉี่รดพื้นห้องประชุม55555555 พอเปิดตาได้เท่านั้นแหละ แทบจะวิ่งสี่คูณร้อยเข้าห้องน้ำเลยจ้า
และแล้วคืนสุดท้ายของค่ายก็มาถึง วันนั้นมีการแสดงของแต่ละกลุ่มและการแสดงของพี่รีเทิร์นนี เราก็นั่งดูไปด้วยความสนุกสนาน เฮฮา ยอมรับเลยว่าเวลาที่ผ่านมาในค่ายโคตรมีความสุขเลย ซักพักพอพี่รีเทิร์นนีแสดงเสร็จ ก็มีผับเกิดขึ้นในห้องประชุมโรงแรมศรีอู่ทองแกรนด์โฮเทล55555555 เป็นครั้งแรกที่เราเต้นได้มันสะใจขนาดนี้ ปกติเราไม่ค่อยชอบไปดูคอนเสิร์ตไรงี้ คือคนมันเยอะ เบียด อึดอัด ถ้าไปเราก็ขอนั่งดูอยู่ห่างๆพอให้ได้ยินเสียงเพลงได้เห็นเวที ไม่เคยลุกไปเต้นซักครั้ง เราชอบเต้น เราอยากเต้น แต่เราไม่เคยทำเพราะรู้สึกไม่สนิทใจ ไม่รู้เพราะอะไร แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ เราเต้นกับบุ๋น จีน ที่รู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ แต่เรารู้สึกสนิทใจมากกว่า อาจจะเป็นเพราะว่าเรารักครอบครัวนี้มั้ง ทุกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัว AFS มันทำให้เราสนิทใจมากกว่าคนทั่วๆไป อาจจะเป็นเพราะทุกคนที่มีความฝันเดียวกัน ทุกคนพร้อมจะออกเดินทางไปด้วยกัน ทุกคนถึงทำให้เรามีความสุขได้ขนาดนี้
โดนพี่รีเทิร์นนีสั่งให้เต้นแน่นอกเพื่อจิ๊กซอว์ที่หายไป ป.ล.เห็นฝรั่งถอดเสื้อมั้ย55555555
 
หลังจากเต้นเสร็จ พี่ๆรีเทิร์นนีก็ให้พวกเราไปพักกินน้ำกินข้าวต้มก่อน (ข้าวต้มจริงๆนะ) ซักพักก็โดนเรียกเข้าไปในห้องประชุม พี่ธัญ บราซิล สั่งให้ทุกคนจัดแถวเป็นวงกลม แต่ทำยังไงมันก็ไม่กลมซักที พี่ธัญก็โมโหแล้วมีปากเสียงกับพี่หลายๆคน เรานั่งอยู่กับบุ๋น ในดงเด็กจีน ซักพักก็เริ่มทะเลาะกันแรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนบางคนก็เริ่มร้องไห้ อีเด็กผู้ชายกลุ่มข้างหลังแม่งก็เอาแต่พูดว่าไม่เชื่อหรอก เคยเจอหลายค่ายละ ตอนจบเป็นแบบนี้ทุกที (เราก็นึกในใจว่ากูก็รู้เหอะสัส แต่ช่วยตามน้ำหน่อยได้มั้ย คือเค้าเครียดกันอยู่) เราที่คิดว่าจะไม่สนใจก็เริ่มเครียดตาม คือบรรยากาศแม่งกดดันมาก ซักพักทุกอย่างก็เข้าที่ มีพิธีบายศรีสู่ขวัญ พี่รีเทิร์นนีแต่ละคนเริ่มเดินไปผูกข้อมือน้อง พี่หยุน จีน เป็นคนผูกข้อมือให้เรา พี่เค้าก็พูดอวยพรแล้วก็สะอื้นไปเช็ดน้ำตาไป คือเราที่เครียดอยู่แล้วพอเจอแบบนี้เข้าไปเราก็ร้องตาม แล้วพี่รีเทิร์นนีก็ไปนั่งในวงกลมของพวกเรา ร้องเพลงช่วงที่ดีที่สุดให้พวกเรา ในตอนนั้นเราไม่สนใครละ ร้องไห้หนักมาก เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำมากจริงๆ
พี่หยุนผูกข้อมือให้ 
 
 
พอร้องเพลงจบ ทุกคนก็ต่อแถวกันให้คุณครูที่ค่ายผูกข้อมือให้ แล้วเดินไปกอดพี่รีเทิร์นนีที่ยืนเรียงแถวกันอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว
 
  คืนสุดท้ายในค่ายเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำมาก พอกิจกรรมทุกอย่างจบ ทุกคนก็ต่อแถวกันให้คุณครูที่ค่ายผูกข้อมือให้ แล้วเดินไปกอดพี่รีเทิร์นนีที่ยืนเรียงแถวกันอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนั้นเรายืนอยู่กับน้องฟ้า จีน เด็กทุนเหมือนกัน ยิ่งฟังเพลงที่พี่เค้าเปิดคลอไปด้วยน้ำตาเรายิ่งไหล เรายืนเกาะไหล่น้องฟ้าแล้วร้องไห้ เราบอกน้องว่าเราไม่เชื่อว่าจะมีวันนี้ วันที่เรารอคอยมาตลอด 3 ปี ถ้าได้อ่านเอนทรี่ก่อนหน้านี้ก็จะรู้ว่าเราพยายามมามากแค่ไหน น้องฟ้าบอกเราประโยคนึงที่เราจำได้จนทุกวันนี้ น้องพูดกับเราว่า "3 ปีที่ผ่านมา พี่แนนทำได้แล้วนะ สำเร็จแล้วนะ" เราปล่อยโฮออกมาเลย ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เราพยายามจนมาถึงวันนี้ พอถึงคิวเรา คนแรกคือพี่นัท อเมริกา เราเจอพี่เค้ามาตั้งแต่ค่ายคัดนักเรียนทุน รุ่น 52 วันสัมภาษณ์นักเรียนทุน รุ่น 53 พี่เค้าเป็นคนที่ใจดีมาก กอดเราโคตรแน่น คือจะขาดใจตาย555555555 แล้วก็ไล่ไปเรื่อยๆ พี่หลายคนก็บอกว่าไม่ร้องนะๆ เราก็เริ่มหยุดละ พอถึงคิวพี่ใหม่ เราร้องไห้อีกครั้งนึง แล้วคือหนักด้วย เพราะคนที่จะไปอุรุกวัยทั้งค่ายมีแค่ 2 คน คือ เรากับใบไหม พี่ใหม่เป็นเหมือนแสงสว่างของเรา เป็นพี่ประเทศคนเดียวของเรา มันอบอุ่นมากตอนที่โดนพี่ใหม่กอด เราห้ามน้ำตาไว้ไม่ได้เลย
 
 
 
พี่ใหม่ พี่ประเทศเรา <3
 
 
 
การไปเข้าค่ายครั้งนี้จะอยู่ในความทรงจำของเราไปตลอดชีวิต เราเคยอ่านเจอในเด็กดี มีแต่คนบอกว่าค่าย AFS เป็นอะไรที่สุดยอดมาก เราก็เคยอยากรู้ว่ามันจะสุดยอดแค่ไหนกันเชียว แต่พอมาตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันสุดยอดจริงๆ ทุกอย่างมันชัดเจนมากในความรู้สึกเรา เรากล้าพูดเลยว่าไม่มีโครงการไหนที่จะเป็นครอบครัวได้ขนาดนี้เหมือน AFS (คหสต.นะ อิอิ) เรารักทุกอย่างในครอบครัวนี้ รักพี่ๆเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลเด็กทุนอย่างพวกเรา รักพี่ๆรีเทิร์นนีที่คอยช่วยเหลือเรา รักเพื่อนๆทุกคนที่เติมเต็มสีสันในชีวิตให้เรา เราไม่รู้นะว่า 1 ปีในต่างประเทศของเราจะเป็นยังไง แต่เมื่อไหร่ที่เราคิดถึงประเทศไทย คิดถึงเพื่อนๆ ความทรงจำเหล่านี้จะเป็นเครื่องเตือนใจให้เราสู้ต่อไป เพื่อทุกคนที่ทุ่มเทเพื่อเรา ขอบคุณทุกๆคนมากจริงๆที่เข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเรา รักนะ AFS SH 53 <3
 
 
 
 รอยยิ้มแบบอาร์เจนกับพี่ติ๊ก อาร์เจนตินา 
 
 
 
น้องแบงค์ ญี่ปุ่น|พี่แนน อุรุกวัย|น้องเจมส์ ปานามา
พวกเราชาว AFS ศรีสะเกษ อิอิ
 
 
 
 
 
 
 
07/01/2014 <3

 
 
 
ป.ล. ได้รับคำสั่งมาว่าอย่าเปิดเผยกิจกรรมในค่าย เราไม่ลบนะแต่ทำสีตัวอักษรให้เป็นสีขาวเอาไว้ อยากอ่านก็คลุมดำจ้า แต่ประเด็นคือบรรทัดนี้ก็เป็นสีขาวไง ใครที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี่เจ๋งมากพูดเลออ5555555 

edit @ 14 Jan 2014 18:56:55 by Naangsy

Comment

Comment:

Tweet

#1 By (202.29.178.55|202.29.178.55) on 2014-03-21 16:26