[AFS] จดหมายฉบับที่ 1

posted on 18 Jul 2014 00:56 by naangsy in Experiences
สวัสดีพ่อแม่พี่น้องที่ประเทศไทยทุกโคนนนน วู้วววว -..- พูดแบบนี้ก็แน่นอนจ้า ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทย มาอยู่อุรุกวัยได้เกือบห้าเดือนแล้วแต่บล็อกพึ่งจะอัพ55555555 เรื่องมันมีอยู่ว่าก่อนมานั้นเราต้องจบม.5ก่อนเพื่อนๆเลยต้องตามสอบ ตามเก็บงาน ตามทุกอย่างให้เสร็จเลยยุ่งมากๆ บล็อกที่บอกว่าจะอัพเรื่องการทำเอกสารกลายเป็นว่าไม่ได้อัพมาจนถึงทุกวันนี้ แล้วคือตอนนี้คาบภาษาอังกฤษที่นี่เราเรียนเรื่องสื่อมีเดียต่างๆ ครูถามว่าใครมีบล็อกบ้าง เราก็บอกไปว่ามีแต่ไม่ได้อัพมาจะห้าเดือนแล้ว (ที่จริงมากกว่านั้น หุหุ) รู้สึกละอายใจเลยอัพดีกว่า55555555 แต่ที่อัพนี่เป็นจดหมายที่ส่งให้ทางเอเอฟเอสเลยอาจจะเป็นทางการนิดนึง (ถ้าเทียบกับที่เราอัพเองในบล็อกอ่ะนะ) เลยขอใช้ชื่อเอนทรี่แนวๆแบบนี้ละกัน ส่วนเอนทรี่เรื่องการทำเอกสารหรือเรื่องราวต่างๆก่อนมานั้นจะอัพย้อนหลังให้นะคะ ตอนนี้ก็ไปอ่านชีวิตที่ผ่านมาในอุรุกวัยของเราเลยละกัน
 
 
จดหมายฉบับที่ 1 (กุมภาพันธ์-มีนาคม)
 
 
ถ้าพูดถึงประสบการณ์ที่ได้จากการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนแล้ว สำหรับแนนนั้นประสบการณ์มันเริ่มตั้งแต่คืนแรกของการเดินทางเลยด้วยซ้ำ จะเรียกว่าก่อนออกเดินทางเลยก็ได้ เนื่องจากช่วงนั้นเกิดความวุ่นวายนิดหน่อยในตัวกรุงเทพมหานคร ป้าอ้อยเลยบอกกับพวกเราในวันประชุมก่อนเดินทางว่าให้ไปก่อนเวลานิดนึงก็ดี คืนนั้นแนนกับครอบครัวออกจากรังสิตตอนสองทุ่ม พอถึงสนามบินก็แวะกินข้าวกันก่อนแต่ในระหว่างที่นั่งกินอยู่นั้นก็มีเพื่อนโทรมาว่าให้ขึ้นมาเช็คอินได้แล้ว แนนเลยขึ้นไปแบบรีบๆ จนถึงคิวที่ต้องเช็คอิน ก่อนหน้านี้พี่เจ้าหน้าที่เอเอฟเอสเดินมาบอกว่าเดี๋ยวตอนเช็คอินจะมีปัญหานิดหน่อย คือเด็กที่ไปอุรุกวัยจะไม่มีวีซ่าอาร์เจนตินาแต่ปัญหาคือเราต้องแลนดิ้งที่นั่นไง ก็ยืนคุยอยู่ที่เคาท์เตอร์เช็คอินนานมาก พอปัญหานั้นเรียบร้อยแล้วก็รีบมารวมกลุ่ม ปรากฏว่าเค้าคุยทุกอย่างกันเสร็จหมดแล้ว คือเตรียมตัวจะขึ้นไปข้างบนกันแล้ว แนนก็ช็อคนิดๆเพราะทุกอย่างมันฉุกละหุกมาก มีเวลาลาครอบครัวกับเพื่อนๆไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ คืนนั้นคือนอยด์มาก ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย เลยตัดสินใจโทรหาเพื่อนสนิทก่อนเข้าเกทประมาณสิบห้านาที แนนก็เล่าทุกอย่างให้มันฟังพร้อมกับร้องไห้นิดหน่อย พอได้ระบายได้ร้องออกมามันก็ดีขึ้นแต่ก็แค่นิดนึงเท่านั้น มันเหมือนแผลเป็นที่ติดอยู่ในใจ เป็นความผิดพลาดที่เกิดจากตัวแนนเองซึ่งแนนรับไม่ได้ที่ตัวเองสะเพร่าจนทำให้วันสุดท้ายในไทยกับครอบครัวเป็นวันที่ไม่ดีเลย แนนโทษตัวเองอยู่หลายวัน พยายามคิดในแง่ดีก็ไม่รู้สึกดีขึ้นมาเล